پایگاه اطلاع رسانی دکتر فردین احمدی

هندسه اقتدار و عاطفه؛ واکاوی گذار حکیمانه در منشور آغازین نصرت به قلم: دکتر فردین احمدی؛مدیرمسئول انتشارات بین‌المللی حوزه مشق در تاریخ پرفراز و نشیب ملت‌ها، لحظاتی هست که زمان متوقف می‌شود و واژه‌ها بار سنگین یک تمدن را به دوش می‌کشند. پیام تاریخی حضرت آیت‌الله سیدمجتبی حسینی خامنه‌ای در بیست و یکم اسفندماه ۱۴۰۴، تنها یک بیانیه سیاسی یا یک ابلاغیه نظامی نبود؛ بلکه «منشور جامع مقاومت و مدنیت» در یکی از حساس‌ترین پیچ‌های تاریخی ایران زمین است. این نوشتار، کوششی است برای واکاوی این پیام از منظر حکمت، استراتژی و عاطفه ملی. ۱. دیالکتیک «آیه» و «جانشینی»: تداوم الهی در بستر زمان انتخاب آیه «مَا نَنسَخْ مِنْ ءَآیَةٍ…» در صدر کلام، هوشمندی کلامی و قرآنی رهبری جدید را نشان می‌دهد. ایشان با این استناد، به جامعه‌ای که در داغ از دست دادن رهبر حکیم و شهید خود می‌سوزد، آرامشی الهی تزریق می‌کنند. این پیام حاوی این معناست که سنت الهی بر زمین نخواهد ماند و اگر نعمتی عظیم از میان ما رفت، به اراده حضرت حق، مسیری روشن‌تر و قدرتی متناسب با اقتضائات جدید جایگزین خواهد شد. این نگاه، مدیریت بحران را از سطح مادی به سطح توحیدی ارتقا می‌دهد. ۲. پیوند ناگسستنی با جمهور؛ مردم‌سالاری در قلب جنگ یکی از درخشان‌ترین بخش‌های این تحلیل، نگاه رهبری به مفهوم «مردم» است. ایشان در شرایطی که کشور درگیر جنگی تمام‌عیار است، به‌جای تمرکز صرف بر ساختارهای نظامی، بر «بصیرت ملت» تکیه می‌کنند. ایشان به‌درستی اشاره داشتند که در روزهای فقدان فرمانده کل قوا، این «هوشمندی ملت» بود که اقتدار ملی را حفظ کرد. این اعتراف صادقانه به قدرت جمهور، روح تازه‌ای در کالبد مردم‌سالاری دینی می‌دمد. برای ما در جامعه فرهنگی و انتشاراتی، این پیام حامل این دستورالعمل است که تبیین آگاهی و بصیرت، ریشه اصلی امنیت ملی است. ۳. استراتژی «دفاع پشیمان‌کننده»؛ تغییر موازنه قوا در بخش نظامی، پیام ایشان حاوی دکترین جدیدی است. تأکید بر ادامه «انسداد تنگه هرمز» و فراتر از آن، سخن گفتن از «گشودن جبهه‌های جدیدی که دشمن در آن تجربه ناچیزی دارد»، نشان از یک هوش استراتژیک بالا دارد. رهبری جدید نشان دادند که نه تنها در پی ادامه مسیر پیشین، بلکه در پی خلاقیت‌های عملیاتی برای فلج کردن اتاق فکر استکبار هستند. این بخش از پیام، لرزه بر اندام جبهه کفر می‌اندازد و در عین حال، قلب رزمندگان را سرشار از امید به ظفر نهایی می‌کند. ۴. رهبری در قامت یک هم‌درد؛ پیوند خون و خاک   بی‌شک، تکان‌دهنده‌ترین و انسانی‌ترین بخش این پیام، افشای ابعاد شخصی زندگی ایشان در روزهای اخیر بود. وقتی رهبری یک کشور، در کنار ذکر مصیبت پدر، از شهادت همسر، خواهر، داماد و حتی طفل خردسال خانواده‌اش سخن می‌گوید، فاصله میان «حاکم» و «رعیت» به کلی فرو می‌ریزد. این یعنی رهبری جدید، نه از پشت دیوارهای بلند، بلکه از میان شعله‌های جنگ و از دل خاکریزهای شهادت، سکان هدایت را به دست گرفته است. این هم‌خونی با ملت، مشروعیت عاطفی بی‌نظیری ایجاد می‌کند که در هیچ نظام سیاسی دیگری در جهان یافت نمی‌شود. ۵. اخلاق‌گرایی در اوج قدرت؛ غرامت به‌جای تعرض نوع نگاه ایشان به کشورهای همسایه، ترکیبی از «رأفت اسلامی» و «اقتدار ملی» است. هشدار به تعطیلی پایگاه‌های آمریکا در منطقه، نه از موضع تهدید همسایگان، بلکه از موضع دلسوزی برای استقلال آن‌ها بیان شده است. همچنین دستور صریح به مسئولین برای جبران خسارت‌های مالی مردم و درمان رایگان جانبازان، نشان‌دهنده اولویت داشتن «حق‌الناس» در منظومه فکری ایشان است. اینجاست که ایشان تأکید می‌کنند حتی از اموال دشمن غرامت خواهند گرفت تا حق شهروند ایرانی ضایع نشود؛ پیامی که اقتدار قضایی و بین‌المللی ایران را به رخ می‌کشد. ۶. میثاق با آرمان‌های سلف صالح بخش پایانی پیام که مخاطب آن رهبر شهید است، یک «عهدنامه تمدنی» است. ایشان با مخاطب قرار دادن پدر و رهبر خود، نشان دادند که پرچم آرمان‌های امامین انقلاب با قدرتی مضاعف برافراشته خواهد ماند. این وفاداری، متضمن ثبات سیاسی و فکری نظام در تلاطم‌های پیش روست. رسالت اصحاب قلم ما در «انتشارات بین‌المللی حوزه مشق»، بر این باوریم که این پیام، مانیفست مقاومت قرن جدید است. تحلیل این منشور نشان می‌دهد که ایرانِ پس از ۲۱ اسفند ۱۴۰۴، کشوری است که با تکیه بر «ایمان الهی»، «اقتدار نظامی»، «عاطفه ملی» و «مردم‌گرایی حاد»، راه خود را به سوی قله‌های ظهور هموار کرده است. این پیام، بشارت‌دهنده نصرتی است که در سایه صبر صابران و خون شهیدان، به زودی کام ملت ایران را شیرین خواهد کرد. ما نیز در سنگر فرهنگ، عهد می‌بندیم که واژه واژه این حکمت‌ها را به گوش جهانیان برسانیم

وقتی غمِ پدر و مادر به دلِ خانه می‌نشیند؛ نقش خانواده و مدرسه در شکستن چرخه افسردگی نویسنده: دکتر فردین احمدی مدیر مسئول انتشارات بین المللی حوزه مشق افسردگی همیشه با گریه و انزوا شناخته نمی‌شود. گاهی افسردگی، بی‌صداتر از آن است که دیده شود؛ در خستگی‌های مزمن، در بی‌حوصلگی‌های تکرارشونده، در سکوت‌های طولانی و در لبخندهایی که دیگر گرما ندارند. وقتی این افسردگی در وجود پدر یا مادر شکل می‌گیرد، تنها یک فرد را درگیر نمی‌کند؛ بلکه آرام‌آرام فضای روانی خانه را تغییر می‌دهد و همه اعضای خانواده، به‌ویژه فرزندان، تحت تأثیر آن قرار می‌گیرند. این یادداشت به سفارش انجمن اولیا و مربیان نوشته شده است؛ نهادی که فلسفه وجودی آن، پیوند خانه و مدرسه برای سلامت، رشد و تربیت نسل آینده است. پرداختن به افسردگی والدین، نه از سر قضاوت، بلکه از منظر مسئولیت‌پذیری اجتماعی و تربیتی، ضرورتی انکارناپذیر است. افسردگی والدین؛ مسئله‌ای فراتر از یک مشکل فردی در نگاه رایج، افسردگی یک مسئله شخصی تلقی می‌شود؛ حالتی که فرد باید خودش با آن کنار بیاید یا برایش درمان بگیرد. اما در واقعیت، پدر یا مادر افسرده در خلأ زندگی نمی‌کند. او در نقش والد، همسر و عضو خانواده حضور دارد و حالات روانی‌اش ناخواسته به روابط، تصمیم‌ها و فضای عاطفی خانه سرایت می‌کند. کودکان، بیش از آنچه تصور می‌کنیم، حس‌گرهای دقیقی‌اند. آن‌ها تغییر لحن صدا، نگاه خسته، بی‌حوصلگی یا کناره‌گیری عاطفی والد را درک می‌کنند؛ حتی اگر کسی درباره‌اش حرفی نزند. سکوت در برابر این وضعیت، کودک را به سمت تفسیرهای شخصی و گاه آسیب‌زا سوق می‌دهد؛ تفسیرهایی مانند «حتماً من باعث ناراحتی‌اش هستم» یا «نباید احساساتم را بروز بدهم تا او ناراحت‌تر نشود». کودکانی که زود بزرگ می‌شوند یکی از پیامدهای پنهان افسردگی والدین، پدیده‌ای است که می‌توان آن را «بزرگ‌شدن زودهنگام کودک» نامید. کودکانی که در خانه‌های دارای والد افسرده رشد می‌کنند، گاهی ناخواسته نقش مراقب، آرام‌کننده یا مسئول را بر عهده می‌گیرند. آن‌ها کمتر شیطنت می‌کنند، کمتر درخواست دارند و بیشتر سعی می‌کنند «دردسرساز نباشند». در ظاهر، این کودکان مؤدب، مسئولیت‌پذیر و آرام به نظر می‌رسند؛ اما در درون، نیازهای هیجانی بسیاری را سرکوب کرده‌اند. این سرکوب، اگر دیده نشود، در سال‌های بعد به شکل اضطراب، افسردگی پنهان، خستگی روانی یا مشکلات ارتباطی بروز می‌کند. نقش مدرسه؛ جایی برای دیده‌شدن یا نادیده‌ماندن مدرسه پس از خانواده، مهم‌ترین محیط زندگی کودک است. کودکِ درگیر با فضای افسرده خانه، احساسات خود را به مدرسه نیز می‌آورد؛ اما نه همیشه به شکل رفتارهای آشکار. بسیاری از این کودکان ساکت‌اند، گوشه‌گیرند یا بیش‌ازحد وظیفه‌شناس. درست به همین دلیل، ممکن است کمتر مورد توجه قرار گیرند. در اینجاست که نقش معلمان، مشاوران و انجمن اولیا و مربیان پررنگ می‌شود. مدرسه می‌تواند یا ادامه‌دهنده سکوت خانه باشد، یا نقطه تعادل و ترمیم. یک نگاه همدلانه، یک گفت‌وگوی ساده، یا توجه به تغییرات رفتاری کودک، می‌تواند مسیر زندگی او را تغییر دهد. انجمن اولیا و مربیان، به‌عنوان حلقه اتصال خانه و مدرسه، می‌تواند بستری برای گفت‌وگو، آگاهی‌بخشی و کاهش انگ روانی پیرامون افسردگی فراهم کند. وقتی والد بداند که قرار نیست قضاوت شود، بلکه حمایت خواهد شد، راحت‌تر برای کمک گرفتن قدم برمی‌دارد. گفت‌وگو؛ کلید شکستن چرخه سکوت یکی از مهم‌ترین راه‌های کاهش آسیب افسردگی والدین، گفت‌وگوی آگاهانه و متناسب با سن کودک است. گفت‌وگو به معنای گفتن همه جزئیات یا انتقال بار روانی به کودک نیست؛ بلکه یعنی نام‌گذاری احساسات و برداشتن بار تقصیر از دوش فرزند. جملاتی ساده مانند «این روزها کمی خسته‌ام، اما تو تقصیری نداری» یا «گاهی حالم خوب نیست، ولی دارم برای بهتر شدن تلاش می‌کنم» می‌تواند خیال کودک را آسوده کند. کودک نیاز دارد بداند احساسات نام دارند، قابل گفتن‌اند و خطرناک نیستند. افسردگی؛ پایان والدگری نیست باید صادقانه گفت: افسردگی توان را کم می‌کند، اما مسئولیت را از بین نمی‌برد. والد افسرده می‌تواند همچنان والد خوبی باشد، اگر محدودیت‌هایش را بشناسد، از خود انتظار کمال نداشته باشد و برای سلامت روان خود اقدام کند. مراقبت از خود، درمان، و کمک گرفتن، نشانه ضعف نیست؛ الگویی سالم برای فرزند است. کودکی که می‌بیند والدش برای حال روانی خود ارزش قائل است، می‌آموزد که رنج بخشی از زندگی است، اما رهاشدنی نیست. این آموزش، از هزاران توصیه تربیتی مؤثرتر است. مسئولیت جمعی ما افسردگی والدین، فقط مسئله یک خانواده نیست؛ مسئله جامعه است. کودکانی که در فضای ناامن هیجانی رشد می‌کنند، فردای جامعه را می‌سازند. توجه به سلامت روان خانواده‌ها، سرمایه‌گذاری بلندمدت برای آینده‌ای سالم‌تر است.     انجمن اولیا و مربیان می‌تواند با برگزاری نشست‌های آموزشی، انتشار محتواهای آگاهی‌بخش، تقویت ارتباط میان مدرسه و خانواده و ارجاع محترمانه به خدمات مشاوره‌ای، نقشی کلیدی در این مسیر ایفا کند. سکوت، مشکل را حل نمی‌کند؛ آگاهی و همدلی، راه‌گشاست. افسردگی یکی است، اما قربانیانش زیادند؛ اگر دیده نشود. اما اگر دیده شود، اگر درباره‌اش حرف زده شود و اگر برایش اقدام شود، می‌تواند به نقطه‌ای برای رشد، آگاهی و ترمیم تبدیل گردد. خانواده‌ای که یاد می‌گیرد با رنج گفت‌وگو کند، نه‌تنها خود را نجات می‌دهد، بلکه نسل آینده را نیز از تکرار خاموش آن رها می‌سازد. این یادداشت، دعوتی است به دیدن، شنیدن و همراهی؛ برای خانه‌ای امن‌تر و مدرسه‌ای انسانی‌تر.

خانواده؛ نخستین مدرسه اقتصاد و ارزش‌ها نویسنده: دکتر فردین احمدی مدیر مسئول انتشارات بین المللی حوزه مشق چرا تربیت اقتصادی از خانه آغاز می‌شود؟ وقتی از «آموزش اقتصاد» سخن می‌گوییم، ذهن بسیاری از ما به سمت مفاهیمی پیچیده، عدد و رقم، بازار و پول می‌رود؛ گویی اقتصاد دانشی است که تنها در کلاس درس یا دانشگاه معنا پیدا می‌کند. اما حقیقت آن است که اقتصاد، پیش از آن‌که یک علم رسمی باشد، یک شیوه زیستن است و نخستین جایی که این شیوه به کودک آموخته می‌شود، نه مدرسه و نه جامعه، بلکه خانواده است. کودک، پیش از آن‌که خواندن و نوشتن را بیاموزد، با رفتارهای اقتصادی آشنا می‌شود. او می‌بیند که والدین چگونه خرج می‌کنند، چگونه درباره پول حرف می‌زنند، چگونه میان خواسته‌ها و توان مالی تعادل برقرار می‌کنند و در زمان کمبود یا فراوانی، چه واکنشی نشان می‌دهند. این مشاهده‌های ساده، پایه‌های نگرش اقتصادی کودک را شکل می‌دهند؛ نگرشی که اغلب تا بزرگسالی با او می‌ماند. خانواده، نخستین مدرسه‌ای است که در آن مفاهیمی چون «نیاز»، «خواسته»، «قناعت»، «انتخاب»، «صبر» و «مسئولیت» به‌صورت عملی آموزش داده می‌شود. کودک در خانه می‌آموزد که همه چیز همیشه در دسترس نیست، برای رسیدن به برخی خواسته‌ها باید صبر کرد و هر انتخاب، پیامدی دارد. این آموزش‌ها، اگر آگاهانه و همراه با گفت‌وگو باشند، به سرمایه‌ای ارزشمند برای زندگی آینده کودک تبدیل می‌شوند. یکی از چالش‌های جدی امروز، آن است که بسیاری از خانواده‌ها، بدون آن‌که بدانند، پیام‌های متناقضی به فرزندان خود منتقل می‌کنند. از یک‌سو، والدین از ضرورت صرفه‌جویی و قناعت سخن می‌گویند و از سوی دیگر، الگوی مصرف روزمره آن‌ها سرشار از خریدهای هیجانی و تصمیم‌های عجولانه است. کودک در این میان، دچار سردرگمی می‌شود و نمی‌داند کدام پیام را جدی بگیرد: گفتار یا رفتار؟ تربیت اقتصادی، فقط آموزش مهارت‌های مالی نیست؛ بلکه تربیت نگرش و ارزش است. اگر کودک بیاموزد که پول، معیار ارزش انسان‌هاست، در آینده ممکن است موفقیت را فقط در داشتن بیشتر ببیند. اما اگر در خانواده بیاموزد که پول ابزار زندگی است، نه هدف آن، نگاه متعادل‌تری به دنیا پیدا خواهد کرد. این نگاه، او را از بسیاری آسیب‌های روانی و اجتماعی مصون می‌دارد. نقش انجمن اولیا و مربیان در این میان، نقشی کلیدی و راهبردی است. انجمن، پل ارتباطی میان خانه و مدرسه است؛ جایی که می‌تواند هم‌افزایی میان تربیت خانوادگی و آموزش مدرسه‌ای را تقویت کند. وقتی والدین و معلمان بر سر اصولی مشترک در تربیت اقتصادی و ارزشی به توافق برسند، کودک پیام‌هایی هماهنگ و روشن دریافت می‌کند. مدرسه می‌تواند مفاهیم اقتصادی را آموزش دهد، اما خانواده جایی است که این مفاهیم تمرین می‌شوند. اگر کودک در مدرسه درباره مصرف مسئولانه بشنود، اما در خانه شاهد اسراف باشد، آموزش مدرسه اثر خود را از دست می‌دهد. برعکس، وقتی خانواده آموخته‌های مدرسه را در زندگی روزمره به‌کار می‌گیرد، یادگیری عمیق و ماندگار می‌شود. یکی از مهم‌ترین وظایف خانواده، آموزش «انتخاب آگاهانه» است. کودک باید بیاموزد که هر انتخاب، به معنای چشم‌پوشی از گزینه‌های دیگر است. این مهارت، فقط اقتصادی نیست؛ بلکه مهارتی برای تمام زندگی است. کودکی که انتخاب را می‌آموزد، در آینده بهتر می‌تواند تصمیم بگیرد، مسئولیت بپذیرد و پیامدهای رفتار خود را بسنجد. در دنیای امروز، رسانه‌ها و تبلیغات نقش پررنگی در شکل‌دهی نگرش‌های اقتصادی دارند. کودک، هر روز با پیام‌هایی مواجه است که مصرف بیشتر را نشانه خوشبختی معرفی می‌کنند. خانواده‌ای که نسبت به این پیام‌ها بی‌تفاوت باشد، عملاً تربیت اقتصادی فرزند خود را به رسانه‌ها واگذار کرده است. اما خانواده‌ای که با کودک گفت‌وگو می‌کند و پیام‌های رسانه‌ای را تحلیل می‌کند، او را به انسانی آگاه و منتقد تبدیل می‌سازد. تربیت اقتصادی سالم، بدون پیوند با اخلاق و مسئولیت اجتماعی ناقص است. کودک باید بیاموزد که انتخاب‌های او فقط بر زندگی خودش اثر نمی‌گذارد، بلکه بر دیگران و جامعه نیز تأثیر دارد. وقتی کودک در خانواده می‌بیند که والدین به انصاف، کمک به دیگران و پرهیز از اسراف توجه دارند، این ارزش‌ها به‌تدریج در شخصیت او نهادینه می‌شوند. انجمن اولیا و مربیان می‌تواند با برگزاری نشست‌های آگاه‌ساز، تولید محتوای آموزشی و ایجاد فضای گفت‌وگو میان والدین و معلمان، نقش مهمی در تقویت این رویکرد ایفا کند. آگاهی والدین از نقش تربیتی رفتارهای روزمره، گامی بزرگ در مسیر تربیت نسلی مسئول و آینده‌نگر است.     خانواده‌ای که به تربیت اقتصادی و ارزشی توجه دارد، فرزندانی پرورش می‌دهد که نه‌تنها در مدیریت منابع توانمندند، بلکه در برابر چالش‌های زندگی انعطاف‌پذیرتر و مسئول‌تر عمل می‌کنند. این خانواده‌ها، پایه‌های جامعه‌ای سالم‌تر را می‌سازند؛ جامعه‌ای که در آن، انتخاب‌ها آگاهانه‌تر و روابط انسانی‌تر است. در پایان باید گفت، هیچ خانواده‌ای کامل نیست و هیچ‌کس از ابتدا همه چیز را درست نمی‌داند. اما خانواده‌ای که حاضر است بیاموزد، گفت‌وگو کند و الگوی رفتاری خود را اصلاح کند، در مسیر توانمندسازی گام برداشته است. تربیت اقتصادی و ارزشی، پروژه‌ای تدریجی و مستمر است؛ پروژه‌ای که از خانه آغاز می‌شود و آینده جامعه را رقم می‌زند.

نرمی در رفتار، امانت در زندگی و تربیت مسئولانه «درس‌های جزء نهم قرآن برای خانه‌ای آرام و مدرسه‌ای انسان‌ساز» نویسنده: دکتر فردین احمدی مدرس دانشگاه جزء نهم قرآن؛ اخلاق اجتماعی در متن تربیت ماه مبارک رمضان، ماه بازگشت به معنا و بازسازی رابطه انسان با خدا، خود و دیگران است. قرآن کریم در این ماه، تنها کتابی برای تلاوت نیست؛ بلکه راهنمایی برای زندگی فردی، خانوادگی و اجتماعی است. جزء نهم قرآن، تصویری روشن از اخلاق اجتماعی، نرمی در رفتار، رعایت حقوق دیگران، امانت‌داری، عدالت و مسئولیت‌پذیری ارائه می‌دهد؛ مفاهیمی که امروز بیش از هر زمان دیگر، خانواده‌ها و مدارس به آن نیاز دارند. انجمن اولیا و مربیان، به‌عنوان پل ارتباطی خانه و مدرسه، نقشی کلیدی در تبدیل این آموزه‌های قرآنی به رفتارهای روزمره دارد. اگر این مفاهیم در خانه و مدرسه جاری شوند، بسیاری از تنش‌ها، سوءتفاهم‌ها و آسیب‌های تربیتی کاهش خواهد یافت. ۱. نرمی در رفتار؛ زبان تربیت مؤثر یکی از پیام‌های برجسته جزء نهم قرآن، دعوت به نرمی و مهربانی در رفتار با مردم است. قرآن تأکید می‌کند که رفتار نرم، زمینه پذیرش، اصلاح و همراهی را فراهم می‌کند. در تربیت فرزندان و دانش‌آموزان، لحن و شیوه برخورد، گاه از خود پیام مهم‌تر است. والدین و مربیانی که با احترام، صبر و گفت‌وگو عمل می‌کنند، اثرگذاری عمیق‌تری دارند. انجمن اولیا و مربیان می‌تواند با ترویج مهارت‌های ارتباطی، به کاهش تعارض‌ها در خانه و مدرسه کمک کند. ۲. امانت‌داری؛ ستون اعتماد در خانواده و مدرسه در جزء نهم قرآن، امانت‌داری و وفای به عهد به‌عنوان نشانه‌های ایمان معرفی می‌شود. امانت، تنها مال نیست؛ اعتماد، مسئولیت و حتی سخن دیگران نیز امانت‌اند. در فضای تربیتی، اعتماد میان والدین، مربیان و دانش‌آموزان، سرمایه‌ای بی‌بدیل است. خانه و مدرسه‌ای که امانت‌داری را آموزش می‌دهند، محیطی امن و رشددهنده می‌سازند. انجمن اولیا و مربیان با شفافیت، صداقت و پاسخ‌گویی، می‌تواند الگوی عملی این اصل قرآنی باشد. ۳. عدالت و پرهیز از تجاوز به حقوق دیگران قرآن در جزء نهم، به‌روشنی از تجاوز به حقوق دیگران، ظلم، عیب‌جویی و گناه اجتماعی نهی می‌کند. جامعه‌ای که حقوق افراد در آن نادیده گرفته شود، دچار فرسایش اخلاقی خواهد شد. در تربیت دانش‌آموزان، آموزش احترام به حق دیگران، از پایه‌های شهروندی مسئول است. خانواده و مدرسه باید به فرزندان بیاموزند که آزادی، همواره با مسئولیت همراه است. انجمن اولیا و مربیان می‌تواند این ارزش را در تعاملات آموزشی و فرهنگی نهادینه کند. ۴. آزمون زندگی؛ نگاه تربیتی به مرگ و حیات یکی از آموزه‌های عمیق جزء نهم قرآن، این است که زندگی و مرگ، میدان آزمون انسان‌اند. این نگاه، تربیت را از سطح روزمرگی فراتر می‌برد و به آن معنا می‌بخشد. برای فرزندان و دانش‌آموزان، فهم هدف‌مند بودن زندگی، انگیزه، امید و مسئولیت‌پذیری ایجاد می‌کند. خانواده و مدرسه‌ای که نگاه قرآنی به زندگی را منتقل می‌کنند، نسلی معناگرا و مقاوم تربیت خواهند کرد. ۵. مهربانی اجتماعی؛ پایه همزیستی سالم در این جزء از قرآن، بر نرمی، مدارا و مهربانی در روابط اجتماعی تأکید شده است. خشونت، تندی و تحقیر، نشانه ضعف اخلاقی‌اند، نه قدرت. محیط مدرسه و خانه، نخستین عرصه تمرین همزیستی است. انجمن اولیا و مربیان می‌تواند با تقویت فرهنگ گفت‌وگو، احترام متقابل و حل مسالمت‌آمیز اختلاف‌ها، فضای تربیتی سالم‌تری ایجاد کند. ۶. ایمان و عمل صالح؛ تربیت بدون دوگانگی جزء نهم قرآن نشان می‌دهد که ایمان واقعی، با عمل صالح و رفتار اخلاقی معنا پیدا می‌کند. ادعای ایمان بدون پایبندی عملی، از نگاه قرآن پذیرفته نیست. در تربیت، هماهنگی گفتار و رفتار والدین و مربیان، مهم‌ترین عامل اثرگذاری است. دانش‌آموزان بیش از آنکه به توصیه‌ها گوش دهند، رفتار بزرگ‌ترها را الگو قرار می‌دهند. انجمن اولیا و مربیان اگر خود الگوی اخلاق عملی باشد، نقش تربیتی خود را به‌درستی ایفا کرده است. ۷. قضاوت منصفانه؛ پرهیز از شتاب‌زدگی قرآن در این جزء، انسان را به پرهیز از قضاوت عجولانه و ناعادلانه فرا می‌خواند. بسیاری از کدورت‌ها و آسیب‌ها، نتیجه داوری‌های ناآگاهانه است. در تربیت دانش‌آموزان، انصاف و شنیدن هر دو طرف، اصل اساسی است. خانواده و مدرسه‌ای که به جای برچسب‌زنی، به فهم رفتار می‌پردازند، اعتماد و امنیت روانی ایجاد می‌کنند. ۸. مسئولیت اجتماعی؛ نجات دیگران، نجات خود در جزء نهم قرآن، نجات انسان‌ها و یاری دیگران، ارزشی بزرگ معرفی می‌شود. ایمان قرآنی، ایمانی مسئولانه و اجتماعی است.   دانش‌آموزان باید بیاموزند که نسبت به اطراف خود بی‌تفاوت نباشند؛ چه در کمک به همکلاسی، چه در دفاع از حق و چه در مشارکت اجتماعی. انجمن اولیا و مربیان می‌تواند با برنامه‌های داوطلبانه و مشارکتی، این روحیه را تقویت کند. ۹. آرامش روانی؛ پیش‌نیاز رشد تربیتی یکی از پیام‌های غیرمستقیم اما مهم جزء نهم قرآن، تأمین آرامش روانی در روابط انسانی است. تندی، بی‌اعتمادی و اضطراب، مانع رشد اخلاقی و یادگیری‌اند. خانه و مدرسه‌ای که فضای آرام و امن ایجاد کنند، زمینه شکوفایی استعدادها را فراهم می‌آورند. همکاری اولیا و مربیان در این مسیر، نقشی تعیین‌کننده دارد. ۱۰. تربیت برای آینده؛ ایمان، اخلاق و مسئولیت قرآن در جزء نهم، انسان را به نگاهی آینده‌محور دعوت می‌کند؛ نگاهی که بر پایه ایمان، اخلاق و مسئولیت استوار است. تربیت قرآنی، تربیت برای امروز صرف نیست، بلکه ساختن انسانی برای تمام زندگی است. انجمن اولیا و مربیان، اگر این نگاه را محور برنامه‌های خود قرار دهد، می‌تواند نقش مهمی در تربیت نسلی آگاه، متعادل و اخلاق‌مدار ایفا کند. جزء نهم قرآن؛ منشور اخلاق اجتماعی و تربیت انسانی جزء نهم قرآن کریم، نقشه راهی روشن برای نرمی در رفتار، امانت‌داری، عدالت، احترام به حقوق دیگران و تربیت مسئولانه ارائه می‌دهد. این آموزه‌ها، اگر در خانه و مدرسه جاری شوند، بسیاری از تنش‌ها و آسیب‌های تربیتی را کاهش می‌دهند. انجمن اولیا و مربیان، با الهام از این جزء، می‌تواند پیوند خانه و مدرسه را از همکاری اداری به همراهی اخلاقی و تربیتی عمیق ارتقا دهد؛ همراهی‌ای که نتیجه آن، خانه‌ای آرام، مدرسه‌ای انسان‌ساز و جامعه‌ای اخلاق‌محور خواهد بود. ماه مبارک رمضان، بهترین زمان برای این بازگشت آگاهانه به قرآن است؛ قرآنی که نه‌فقط تلاوت می‌شود، بلکه باید در رفتار ما جاری شود.